DE BESTE HAVENVAKSCHOOL TER WERELD

 

INTEGER, BETROUWBAAR EN....LIEF

 

BAAS VISSER

Antonie de Kraaij aan het splitswerk


Onder: Eigenlijk ligt in deze onderstaande prachtige foto, waarop hij in zijn zwarte jas zo parmantig verticaal blijft, besloten wie hij nog meer was; voor de fotograaf, voor de buitenwereld, en daar rekende hij ook de gehele binnenwereld toe, stijlvol en geloofwaardig poseren alsof de orde en netheid hem met de paplepel was ingegeven.


De roeilessen

Het startte altijd ordentelijk. De roeilessen in de Waalhaven. Echter, waren hij en wij eenmaal achter het zicht van de rijnaken geraakt en uit het zicht van de school aan de zuidzijde dan dan brak de chaos meestal los.

De riemen vlogen door elkaar, het water gutste aan alle kanten naar binnen, vechtpartijen en stoeipartijen moedigde hij aan, maar het moest wel geregisseerd gebeuren. Iemand die daar niet aan wilde werd zonder pardon op een dukdalf geplaatst om, als hij geluk had, pas na enige uren weer te worden opgehaald.

Het is zelfs eens voorgekomen dat alle bewoners van de sloep dat vergaten en dat zo’n jongen tegen het avondeten schreeuwend de aandacht probeerde te vangen van dobberende binnenschippers in de omgeving die natuurlijk net deden of ze dat niet hoorden. Andere leraren die daar later van vernamen vonden “meneer Visser” maar een rare kwast, ook al omdat hij niet uit het onderwijsveld afkomstig was.

Wij, daarentegen konden met hem lezen en schrijven, we liepen weg met Baas Visser. Zeker als hij met zijn kolossale kolenschoppen je nekvel te pakken had.

Manilla-trossen splitsen, ach dat konden we allemaal wel een beetje, maar die grote staaldraadjongens, dat was andere koek. Hoe kreeg je die bikkelharde strengen met je handen plus gereedschap in hemelsnaam tegendraads opengedraaid om er een nieuwe streng tussen te proppen.

Links: Kees van Herpen

Baas Visser deed het met twee vingers en vond ons maar watjes als wij er langer en moeilijker over deden dan hij.

Het was tegelijk de liefste man van de school. Ik weet niet wat er nadien van hem geworden is, en zou ontzettend graag op deze plaats reacties van Oud-leerlingen ontvangen die daar meer van weten.

Hij was toen al in de vijftig dus leeft zeker niet meer, maar zelfs dat is voor ons moeilijk te achterhalen. Soms moeten wij aan die reconstructie werken in collectiviteit. Ik hoor het graag.

Zo’n man mag toch nooit vergeten worden. Baas Visser: leraar karaktervorming. Weer zo een.

F.B.


Links: Een onduidelijke schimmige foto (beter dan niets). En dat is maar goed ook, want toen in 1960 de televisie erbij kwam haalde de schoolleiding Baas Visser uit het kabelgat (te weinig representatief) en moest Henk Aarse (rechts) hem daarbij verplicht vervangen.

Links: in het midden dus Baas Visser die buiten de jongens in de gaten moest houden tot de uitzending was afgelopen, en naast hem is nog net het silhouet te zien van adjunct-directeur Koos van Katwijk, want die was weer de baas van alles.

Maar voor Baas Visser was Van Katwijk gewoon “Meneer”; onderscheid moet er zijn, ook toen al.



















En zo leeft hij in onze herinnering voort

 

Plotseling was ie er. Op de Havenvakschool. Als leraar Kabelgat, dus knopen, steken en splitsen. Niemand wist eigenlijk waar hij vandaan kwam. Maar met zijn grote grijze gestalte maakte hij meteen duidelijk daar niet meer heen terug te willen, en hier te blijven.

Hij speelde ook voor leraar roeien. Of hij dat zelf ooit gedaan had bleef in het midden, maar het krachtige “haal op”, “gelijk”, “en neer” duldde absoluut geen tegenspraak of discussie over dat thema.

Hij kriskraste door de Waalhaven, of liever dat deden wij natuurlijk aan de riemen, alsof het op waterskiën moest lijken, maar legde anderzijds onverwacht aan bij Russische- of Chinese schepen die al maandenlang aan de ketting lagen om net te doen alsof hij de uitgehongerde bemanning persoonlijk kende en ermee kon communiceren.

Van de schooldiscipline begreep hij helemaal niets, maar juist daarom paste hij er zich meer dan alle overige leraren kameleontisch bij aan. Met dezelfde verwondering van “als dat zo moet dan doen we dat zo”, als die van ons die het dan ook maar zo moesten doen.

Als er iemand op de school was tegen wie het weinig moeite kostte “baas” te zeggen was hij het wel. Waarschijnlijk zouden we hem zo ook hebben aangesproken als dat gebruik niet was ingeprent bij ons knullen van 14 en 15.

Zou de leiding hem gevraagd hebben leraar godsdienst, trampolinespringen of borduren te worden, hij had zich er moeiteloos tot laten promoveren of degraderen want hij zag zijn betrekking op de HVS niet als lot, maar als nieuwe uitdaging.

Conclusie: hij moet het voorafgaand aan de Havenvakschool, bootsman bij de Marine, niet prettig hebben gehad.

Baas Visser

En vol trots nam Visser een handdruk in ontvangst van Prins Claus.

Daarna liep ZKH enige dagen met een mitella, zo wordt alom gefluisterd.