DE BESTE HAVENVAKSCHOOL TER WERELD

 

HVS-EREDOCENT ALLER TIJDEN

 

BOB DEKKER

Bovendien is Dekker de leerkracht geweest die het langst was verbonden aan de Havenvakschool en de instituten die eruit voortvloeiden. En daar komt nog bij dat hij ook nog de vrijwel populairste leerkracht was. Alleen zijn vriend Waldi Telgt scoorde een paar puntjes meer in de (overigens krakkemikkige) populariteitsenquête die wij onlangs onder de Oud-leerlingen hielden.

Open Huis

Natuurlijk speelden, toen hij de tachtig naderde, ook de kleinere vervelende ouderdomsverschijnselen op, zoals iets moeilijker lopen. Maar wat een verrassing dat Bob’s bovenkamer tot de laatste dag nog helemaal picobello in orde was op de manier zoals wij dat allemaal vanuit onze schooltijd herinneren; alert, wijs, humor, educatief en een geheugen vol met kennis over die gloriedagen van de Havenvakschool.

Alsof wij nooit uit zijn klas stapten en nog steeds een soort noodzaak ervaren om te worden bijgeschoold.

Wat een raar effect, toen wij hem na een halve eeuw weer ontmoetten. En wat leuk om nu nog meer te beseffen dan toen hoe echtgenote Trudy door haar man bij al dat gedoe op de HVS betrokken is geweest.

En niet alleen verbaal of mentaal, maar ook heel praktisch door destijds hun woning open te stellen voor die jonge gasten die bij Bob Dekker thuis kwamen voor extra lessen in bijvoorbeeld Jazzmuziek. Stel je dat tegenwoordig eens voor – leerlingen die bij hun leerkrachten de privédeur plat lopen.

Het is een nagenoeg onmogelijk verschijnsel geworden.

Toen gebeurde dat wel (trouwens ook bij sommige andere leraren) en het toont aan hoe gemotiveerd die onderwijzers waren om de rotjongens die wij waren ook maatschappelijk een beetje bij te sturen.

En “dat beetje” pakte bij velen van ons heel groots uit, in allerlei beroepen en richtingen waarin de leerlingen van destijds verder gingen.


Odyssees op de brommer

Bob Dekker was er de kampioen in om maatschappelijke vorming van die knullen in zijn takenpakket te voegen op een zodanige manier dat het bij velen van ons heel lang zou beklijven. Het is geen geslijm, want waarom zou ik, maar een vaardigheid die slechts te verenigen valt met het begrip “roeping”.

En dat maakt ook dat hij ook na zijn pensionering die taakopvatting nog steeds uitstraalde, want dat gaat kennelijk nooit over als je zo gebouwd bent, zo merkten wij in 2013 op tijdens ons feestelijk bezoek bij het echtpaar Dekker thuis, maar tegelijkertijd dat dit soms kan wringen.

Want wie herinnert zich niet de manier waarop Bob ons allemaal leerde kennismaken met de avonturen van Odyssees en andere historische figuren of verzonnen symbolen van duizenden jaren terug die hij op brommers liet rijden en asynchroon in de tijd koppelde aan de moderne machines.

De vraag is of jongeren in deze tijd, die alle uren van de dag de moderne technologie op zak hebben om via Internet ogenblikkelijk hun meesters te kunnen verbeteren, nog wel op dezelfde manier zijn te benaderen.

Het wonderlijke is dat je bij Bob Dekker daarover niet aan het twijfelen sloeg, omdat de accenten in zijn verhalen en onderwijsmethodes leken voort te komen louter uit zijn krachtige persoonlijkheid; veel meer dan dat ze gebaseerd zouden zijn op technische kennis, want vroeg hem niet vlot mee te doen aan heftig e-mailverkeer - dan kwam Bob er eerlijk voor uit daar niet zo handig mee te wezen.

Sterker, een lichte paniek sloeg toe als hij ertoe gedwongen werd. Maar wat een plezierige bijkomstigheid dat Trudy zich tot de PC verhoudt als een hardloper tot de finish, zodat de buitenwereld helemaal nooit aan de weet kwam dat Bob het vreemde apparaat als een griezelig en ongepast instrumentarium beschouwde.

Helemaal niet passend in deze tijd. Gek, want in zijn geschiedenisverhalen gebruikte hij de metafoor van de techniek in de verkeerde tijd juist als zijn behendigste wapen. En tot aan zijn dood…nog steeds hield hij niet van autorijden. Diezelfde vooruitstrevende, vooroplopende, moderne man. Of was Bob Dekker juist eerder behoudend en precies op die terreinen waar dat moest.

En wat vreemd, in onze herinnering droeg hij altijd een sjoker, zo’n dichtgevouwen sjaaltje, maar wij hebben niet één foto kunnen vinden waarop dat ding om zijn hals is te zien. Soms vertekent het geheugen het verleden. Maar niet toen wij door hem 50 jaar terug werden uitgenodigd om naar een toneelstuk te komen kijken in Plaswijk waarin hij dominant optrad, want Bob was een gekwalificeerd amateurtoneelspeler. 

Het doek ging open en even later donderde het decor in elkaar.

Nooit zagen wij iemand zo behendig al improviserend de avond redden. Op het toneel dan, want ons waren in die lange pijpenla plaatsen toegewezen helemaal op de achterste rij.


De allesoverheersende muziek

In onze tijd kon Bob Dekker het zonder lijfstrafjes af. Geen okkernoten of kolossale handen in je nekvel, maar een zeer strenge blik als je bepaalde fatsoensregels overschreed. Dat werd gepikt door alle leerlingen omdat het geen verzonnen stijltje was maar te maken had met groot persoonlijk gezag. Zijn lessen zaten vol feestelijkheden.

Links: Na een halve eeuw verenigd – leerling en leraar

“Tijdens elke les moet je tenminste twee keer kunnen lachen”, was zijn adagium tot op het laatst.

De grammofoon kwam mee naar het leslokaal, niet alleen om te moeten ondergaan dat het Modern Jazz Quartet ook voor HVS-leerlingen een alternatief zou kunnen betekenen voor louter “de herrie” van Elvis, Bill Haley & His Comets of Little Richard (natuurlijk niet), maar Dekker bood ook aan: Peter en de Wolf van Sergej Prokofjev (links). 

Samen met collega Ab Groenendijk vormde hij het meer artistieke clubje op de HVS.

En wat ongelooflijk knap was het dat veel oud-leerlingen dankzij Bob Dekker later die belangstelling voor klassieke muziek zouden vasthouden. En dat allemaal dankzij de Havenvakschool…het systeem dat ruimte bood aan leraren die qua capaciteiten en inzichten uitstegen boven wat veel collega’s elders aan het prutsen waren.

En van die prutsers hield Bob zich dan ook afzijdig zodat wij hem er meermalen op konden betrappen dat hij beter met ons omging dan met een aantal soortgenoten. Gek dat gasten van 14, 15 en 16 dat aanvoelen en er intuïtief hun voordeel mee doen.

En dan dient op deze plaats nog vermeld te worden dat Bob Dekker op 12 september 2009, tijdens de eerste grote reünie van Oud-leerlingen en docenten, door alle 330 aanwezigen is onderscheiden als:

Havenvakschool-eredocent voor het leven

Bob – bedankt voor alles.

En daar is ie dan.

De waarschijnlijk enige leerkracht uit het allereerste begin van de Havenvakschool die tot 2015 nog onder ons was (overleden 15-8-2015). Bob Dekker met zijn vrouw Trudy zoals ik hen in volle glorie en levende lijve kort daarvoor nog  kon ontmoeten in hun woonplaats Waalre.

Wij kunnen ons vergissen, we weten het gewoon niet zeker, maar uit de reeks van onderwijzers (de “Bazen”) waarmee de Oud-leerlingen in de jaren vijftig te maken hadden in de barakken aan de Maashaven is Bob vrijwel zeker degene die het langst mee heeft gedaan aan het spelletje op onze planeet.

En hoe.

 

2015-14


16 augustus 2015


Voor het condoleanceregister i.v.m. het overlijden van Bob Dekker, toets: condoleanceregister

Een poosje terug interviewde ik, als een van de vroegere oud-leerlingen, Bob Dekker (intussen al ruim over de 80) gewoon vanuit persoonlijke belangstelling om te zien hoe het na 50 jaar elkaar missen met hem gaat, en ook voor de documentaire “150 jaar Havenarbeid”.

Bob vertelt hier over de waarde van de Havenvakschool. Een unieke uitleg.

Het filmpje duurt 2 minuten, maar dat geduld zullen de meeste Oud-leerlingen en andere betrokkenen bij de vroegere Havenvakschool best kunnen opbrengen.


Zie en beluister hem nog eenmaal sprekend en daal af in de eigen herinnering die je aan “Baas” of “Bob” Dekker hebt. Wat een kanjer.