DE BESTE HAVENVAKSCHOOL TER WERELD

 

  EEN CULTUURSCHOK
http://livepage.apple.com/
WALDI TELGT

Hij kwam de Havenvakschool binnen met De Wet van Archimedes onder zijn arm, in zijn tas en in zijn hoofd; niet geheel onbelangrijk voor een generatie van wie werd verwacht vele jaren lang op schepen het brood te verdienen.

Nu na 50 jaar kan ik de erin gehamerde tekst nog moeiteloos declameren, ofschoon die Wet mij nooit in enig verder beroep tot steun is geweest.

Meestal moest ik op eigen kracht het hoofd boven water zien te houden. En liever had ik enige andere wetten voortdurend paraat gehad.

“Een lichaam geheel of gedeeltelijk in een vloeistof gedompeld ondervindt een opwaartse druk die gelijk staat aan het gewicht van de verplaatste vloeistof.”

Het is niet goed te begrijpen maar er bestaan relatief maar weinig foto’s van onze zwarte held en die er bestaan blinken niet uit in kwaliteit.

Was de heer Telgt zo schuchter, viel hij zo weinig op, had het met de huidskleur van Baas Telgt te maken? Het lijkt ons niet. De man was zo ongelooflijk populair dat men  juist het tegenovergestelde zou verwachten.

Hij eindigde bijvoorbeeld als de nummer één in de Top-Vijf-lijst (zie de enquêteuitslag bij het hoofdstuk: De Helden) van de meest populaire leraren van de Havenvakschool. Ons inziens had het alles te maken met zijn karakter.

Een van de zeldzame foto’s waarop Waldi Telgt figureert. Rechts knielend op de voorgrond en staande daarachter zijn vrouw Nora. Dit alles tijdens een feestelijk HVS-uitstapje. De foto werd ons toegezonden door Oud-leerling: Aad Schiks. En meld ons maar wie de overige personen zijn.

Uiteraard links Juffrouw Ortt, en Piet Laros zit rechts naast de vlag onder die vuist en draagt een stropdas. Verder achter de persoon met het witte overhemd herkennen wij links met zijn rode haar (is ie inmiddels van verlost) Ruud Markus. En nu de rest.

Een Zwarte Baas

Het was in de tijd dat er nog geen Surinamers waren te vinden op de kaap. Wel Chinezen en veel andere onduidelijke allochtonen, maar nauwelijks afkomstig uit dat wat toen nog onze kolonie in Zuid-Amerika was.

Maar denk niet dat Waldi een doetje was. In tegendeel hij heeft ook zijn vuisten wel eens gebruikt toen hij op zo’n haventerrein door de oudere garde werd beschimpt. En dat leerde men meteen af. En zo ontstond tegelijk de mare dat Waldi Telgt van huis uit eigenlijk een beroemd bokser was, en in Suriname meermalen de landskampioen; hij liet dat zo, sprak het niet tegen, cultiveerde de onzin.

Zijn fantasie gekoppeld aan muzikaliteit zou hem nog vaker te pas komen bij tal van intieme gelegenheden met andere leraren en leerlingen.

Iedereen heeft wel een persoonlijk verhaal.

Hem in herinnering roepen doet een ieder met plezier, dus het moet in Paramaribo enkele jaren terug tóch zijn opgevallen dat zijn overlijden door ons hier nauwelijks was opgemerkt. Hoe kon zoiets gebeuren, de leraar die zijn woning beschikbaar stelde aan zijn knullen, want velen kwamen bij hem over de vloer en ook zijn beste vriend Bob Dekker was verrast. Bob en hij, dat waren “Black en Dekker”, en als ik het goed heb is die bijnaam van Bob Dekker zelf afkomstig.

Een huisbezoek na 40 jaar

Een paar jaar geleden kwam hij met zijn vrouw Nora bij mij thuis op visite. Ze aten de hele koelkast leeg. Gelukkig was er veel rijst in voorraad en het was ook niet omdat ze uitgehongerd waren, maar zoiets begreep ik als een tegenovergestelde blijk van gastvrijheid, ze vonden het prettig bij ons.

En dat laat je dan zo weten. Het werkte op onze lachspieren, het ene na het andere bord schoven we, na een passage door de magnetron, gul aan. De stemming was zo goed dat er bij hem een verschrikkelijk misverstand rees.

Hij veronderstelde dat ik het in Hilversum een beetje voor het zeggen had, en bood zijn Gospelkoor aan voor een televisieoptreden van een paar uur, rechtstreeks en als het kon binnen enkele weken. Het “aanbieden” had eigenlijk meer het karakter van een besluit.

Ik meende hen beiden te hebben duidelijk gemaakt dat het tamelijk ingewikkeld was zoiets te realiseren en dat het zeker niet in mijn macht lag dit zomaar te kunnen regelen.

Het kwam er inderdaad niet van en dat leidde tot een soort schuldgevoel omdat ik meende na al die jaren iets terug te moeten doen. Maar ik kreeg het niet voor elkaar. Dat deed een beetje pijn, nee…het was heel pijnlijk.

Daarna heb ik Waldi niet meer gezien, en pogingen om met zijn kinderen contact te krijgen voor aardig fotomateriaal voor deze site strandden zeer lange tijd. Ik hoop niet dat het iets met het incident te maken heeft. Dus vindt een van jullie nog een beter plaatje dan die hier te zien zijn, in het algemeen belang: stuur het op.

Je zegt het niet snel van een vroegere leraar, maar we hielden van hem…in elk geval ik.

Maar de eerste herinneringen, uiterst waardevol voor een compleet beeld van Waldi, laat ik graag hier noteren door zijn beste vriend Bob Dekker, de man trouwens aan wie Waldi zijn baan op de Havenvakschool te danken had, en op andere pagina’s zal dat feit zeker aan bod komen uit de berichten van andere Oud-leerlingen en van Bob Dekker zelf.

Frits Bom

Bob Dekker over Waldi Telgt

“Als we iemand wisten die bij ons een vacature kon vervullen, dan adviseerden we de leiding. Ik heb het nu over AVO-ers. In zekere mate had Ab Groenendijk mij aanbevolen en ik beval Waldi Telgt aan, een Surinaamse onderwijzer die in Crooswijk stond en die ook ontevreden was over zijn salaris op de lagere school.

Ik had Waldi in bus ontmoet. Bij de Heinekenbrouwerij stapten we allebei uit. Ik liep naar links en hij naar rechts. Ik zie hem nog in de bus zitten, een showbink van het zuiverste water. Hij droeg een gleufhoed met slappe rand en hij had een winterjas aan van de modernste snit. Hij was in Overschie een of twee haltes eerder ingestapt. Zo vroeg in de morgen zie je vrijwel altijd dezelfde mensen in de bus.

Er was een Engelsman die zijn uiterste best deed om Nederlands te leren. Hij begon altijd een praatje met deze en gene en o wee, als we Engels tegen hem spraken. Dat mocht niet. Hij wilde oefenen en onze taal leren. Als hij dan fouten maakte, lachte hij er zelf het hardst om. Het was de tijd dat de mensen nog met elkaar praatten in bus of tram. Op zeker ogenblik zat ik dan naast Waldi. Hij monsterde me eens en zijn openingszin was: ‘Bij het onderwijs zeker?’

Jaren later heb ik hem eens verteld hoe hij mij had gekrenkt met deze zin. Hij heeft dubbel gelegen van het lachen...

Ik had Van Katwijk bewust niet gezegd dat Waldi Surinamer was. Zijn sollicitatie ging (dus) niet door. In plaats van hem kwam er een zekere Mulder, van wie iedereen kon zeggen dat deze man gedoemd was te mislukken bij ons op school. Een goede hand van kiezen had men niet altijd bij ons. Helaas.

Daardoor ging veel tijd onnodig verloren en hebben we daardoor veel schade opgelopen. Schade die voorkomen had kunnen worden. Na een goed jaar verdween Mulder door de zijdeur. Van Katwijk vroeg me of ik Waldi weer wilde benaderen. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat hij dat zelf maar moest doen. Ik weigerde verder mijn medewerking.

In de kortste keren werd Waldi onze collega. Met groot succes.

Op een keer vroeg een meisje aan hem: ‘Meneer, die kinderen van u, zijn dat ook negers?’

Waarop Waldi repliceerde: ‘Lieve kind, heb jij wel eens appels aan een perenboom zien groeien?’

Waldi zorgde ervoor dat Aad van Meggelen bij ons kwam werken en deze haalde Henk Vreeswijk op school. Allemaal puike leraren. Daarna stopte deze manier van werken. Waarom? Daar ben ik nooit achter gekomen……”.

Waldi werd dus uiteindelijk met een jaar vertraging bij ons benoemd. Zijn eerste kennismaking met de klas die bij hem moest zijn, was een ruige. ‘

“Verdomme, alweer een nieuwe’, zei een leerling die met zijn maten op de gang stond te wachten. Het leek erop dat die knul wilde slaan. Dat was althans wat Waldi uit zijn ooghoek zag. Hij wachtte niet af, maar haalde uit naar die bewuste leerling. Die sloeg dubbel over de verwarming. Vanaf dat moment is de legendevorming rond Waldi begonnen. Niet zo verwonderlijk trouwens als je hem zag.

Atletisch gebouwd en dus met een goed figuur en ontzag inboezemend door zijn donkere huidskleur. Hij vertrouwde me eens toe niet zuiver op de graat te zijn. Dat telt in Suriname wel bijna meer dan hier. Hij had, als boscreool, ook indiaans bloed in zijn aderen, in tegenstelling tot zijn vrouw die volledig creools was. Onder de leerlingen ging nu het verhaal dat meneer Telgt bokskampioen van Suriname was.

Daar werd met ontzag over gesproken. Met Koninginnedag stond er op de binnenplaats ook een boksring opgesteld. Wie wilde kon dan tegen Waldi boksen. Daar stonden de leerlingen voor in de rij. Dat ze blind tegen hem moesten boksen, deerde hen niet.

Was het toeval dat Waldi altijd iets hardere tikjes uitdeelde als het een vervelende leerling betrof? Overigens was Waldi de enige op school die de leerlingen okkernootjes mocht geven, met de knokkels van de gebogen hand uitgedeelde tikjes op het hoofd. Dat werd door elke leerling geaccepteerd.

Toen zijn vader in Suriname ernstig ziek lag en Waldi noodgedwongen naar hem afreisde, heette het onder de leerlingen dat meneer Telgt daarnaar toe was om zijn bokstitel te verdedigen...

Waldi kreeg een aantal jaren later een beroerte en is er  nooit meer bovenop gekomen. Als hij in Suriname was, voelde hij zich goed. In Nederland deed de kou hem vaak de das om. Uiteindelijk is hij met zijn vrouw naar Suriname gegaan (twee van hun drie kinderen werkten daar al, Harold als chemicus en Reina als meester in de rechten) en zo’n twee jaar geleden alweer werd ik door zoon Wim (werkzaam als fysiotherapeut in Amsterdam) opgebeld. Hij vertelde dat zijn vader was overleden.

Waldi is 77 jaar  geworden”.

Bob Dekker

Met dank aan Bob voor dit prachtige relaas dat zoveel verduidelijkt over zijn vriend en onze held. Nu ik wist dat Wim Telgt mogelijk een aanknopingspunt kon zijn in een reconstructie van de geschiedenis van zijn beroemde vader aan de Havenvakschool, zocht ik contact met hem.

Dat strandde vele malen omdat elke verwijzing naar de juiste familie Telgt aanvankelijk dood liep. Intussen ontvingen wij als gevolg van onze aandacht op deze site voor Waldi uit alle delen van de wereld waarheen Oud-leerlingen zijn uitgewaaierd wij louter positieve berichten over wijlen Waldi Telgt.

Rechts:: Waldi met zijn vrouw Nora tijdens een lerarenfeestje.

Zoals gezegd: heel veel reacties van Oud-leerlingen uit alle windstreken. De volgende willen wij u niet onthouden. Het is een melding van Oud-leerling Jan Brouwers die momenteel in Ierland woont.

Jan Brouwers

“Wat betreft een reünie dat lijkt me een goed idee. Kom ik misschien weer eens oude maten tegen van de tijd dat ik op de HVS zat. Ik zat op het leerlingstelsel van 1970 tot 1974. Eerst 3jaar voor het diploma gezel en daarna een jaar op het voortgezet voor controleur en vorktruckrijder. Zoals je zegt in het artikel de beste school of opleiding in Nederland.

De manier van de opleiding om alles in modules van een half jaar te doen was heel vooruitstrevend in de opleiding.

Je kon je elk half jaar richten op een van je vakken voor het eindexamen, zonder de andere vakken te verwaarlozen.

Ook de manier van lesgeven van mensen als Waldi Telgt en Bob Dekker was een openbaring voor mij. Ik van 3 scholen, verwijderd zal ik maar zeggen, voor ik via een kennis van mijn vader op de HVS terecht kwam. Ik zal nooit vergeten wat Bob tegen mij zei na een paar weken op school. Hij zei: " ...Je zit hier op school niet voor mij, aan het eind van de maand krijg ik het zelfde salaris of je nou wat doet of niet. Het is mij om het even...".

Dat zet je toch aan het denken als puber die het allemaal beter weet. Ik kan me ook mijn eerste dag in de haven nooit vergeten. Ik werd gedetacheerd bij Thomsen aan de Maashaven. Ik had geen idee wat me daar te wachten stond. Ik kwam om 07.15 aan de poort en voor ik naar binnen kon werd ik staande gehouden door een enorme havenarbeider met de vraag wat ik kwam doen.

“Werken meneer”, zei ik hem waarop hij mij vertelde dat als ik niet zou oprotten hij mijn hoofd zou verbouwen. In de haven was juist een wilde staking uitgebroken. Na een paar weken zei ik tegen mijn vader dat ik geen idee had wat het werk omvatte maar dat het me wel beviel. Ik heb nooit kunnen vermoeden dat dat de absolute waarheid was.

Later in mijn carrière heb ik als Vakbondsman een paar acties georganiseerd samen met collega's.

Terug naar de HVS, wie kan de Sinterklaas-performences van Waldi vergeten en Bob als zwarte piet.

Een van mijn maten, Peet, was aan het eind van opleiding binnen geroepen bij meneer van Mechelen, die meneer Van der Wiele was opgevolgd na zijn plotselinge dood, en die vertelde hem dat hij geen idee had waarom hij eigenlijk op school was want hij had nog geen enkel examen gedaan in de aanloop naar het eindexamen.

Hij vertelde ook dat als hij toch van plan was om het eindexamen te doen en zou slagen hij zijn diploma zou laten inlijsten.

Peet kreeg zijn einddiploma in een enorme lijst.

Jan Brouwers

Waldi Telgt als Sinterklaas

De Weddenschap

Met dank aan Bob Dekker voor deze drie zeldzame fotootjes van Waldi waarop hij een leerling voor de klas al zijn haren afknipt. Directeur van der Wiele zou er niet echt vrolijk van worden. Maar wie is de leerling?









Laatste nieuws. Dank zij het volgende bericht weten wij nu wie de leerling was die door Waldi Telgt zo onder handen werd genomen. Wij ontvingen de volgende mail:

“Mijn naam is Ger Ros en in de tijd dat ik de Havenvakschool bezocht (1960-1966) was mijn voornaam Gerrit. Ik ben de persoon die op de foto op de stoel zit en door de heer Telgt geknipt en geschoren wordt. Het ging om een weddenschap met mijn klas om voor 25 gulden mijn hooft kaal te laten knippen. Ik heb de weddenschap gewonnen”

Hartelijk dank Ger, we zien je graag op de reünie verschijnen en gelet op je tegenwoordige leeftijd vast niet met meer haar dan wij hierboven zien. F.B.

Contact met de familie Telgt 

En dan nu, we hadden er lang naar uitgezien en het ook gehoopt, wij slaagden er uiteindelijk toch in contact te leggen met de familie c.q. nabestaanden van Waldi Telgt in Suriname. Mevrouw (Noor) Telgt, intussen 85, komt waarschijnlijk deze zomer (2009) weer naar Nederland en mist haar man die drie jaar geleden overleed natuurlijk buitengewoon. Het zal van zeer veel omstandigheden afhangen of zij ook in staat is de reünie bij te wonen op 12 september a.s.. Wij zien haar natuurlijk graag.

De correspondentie met de familie Telgt komt neer op integer e-mailverkeer met Waldi’s dochter Reina in Paramaribo, en die laat er geen gras over groeien om ons van aanvullende informatie over haar vader te voorzien. En wat een nieuws schuilt daarin voor ons. Wie wist dit allemaal. Wij nemen haar overzicht hieronder zonder weglatingen over.

Waldi Telgt overleed dus op 6 december 2006 in Paramaribo. Zijn uitvaart voltrok zich onder een enorme belangstelling, maar wij…in Nederland wisten er, op een enkeling na, niet van. Graag hadden wij toen al Noor en hun kinderen sterkte willen wensen om het gemis van deze verschrikkelijk fijne vent te boven te komen.

Lieve Reina, hartelijk dank dat je dit voor ons hebt willen berichten en met name om ons onderstaand een stukje mee terug te nemen in de tijd, en vooral door veel leemtes in de kennis over je vader op te vullen.











Waldi Telgt ca. een half jaar voor zijn overlijden

Mijn Tijden zijn in Uw Hand
Psalm 31:16 
Kalm en vredig is op vrijdag 01-12-2006 heengegaan
onze dierbare echtgenoot, vader, schoonvader en grootvader
 
Waldi Martin Telgt
Geboren 29-03-1929 
Ridder in de orde van Oranje Nassau
Onderscheiden met de Zilveren Penning van de Stad Rotterdam
 
De uitvaart vindt plaats woensdag 6 december 2006 om 17.00 uur te Mariusrust.
De uitvaartdienst vangt aan om 15.30 in de kapel van het Diakonessenhuis 
Gelegenheid tot afscheid nemen vanaf 14.30 uur tot 15.30 uur in de Diakonessenkapel 
De singi-neti wordt gehouden op dinsdag 5 december van 20.00 uur tot 24.00 uur aan de Kolonistenweg nr. 32
  
In leven leraar Algemeen vormende vakken, Engels en Handvaardigheid. Stond op zijn 17e voor de klas van de Rust en Vrede school. Is in 1954 met de boot naar NL vertrokken, toen hij zijn doel in Suriname niet kon bereiken.
De vriendjespolitiek in Suriname kon hem niet tegenhouden zijn doel in zijn leven te bereiken. Zo was hij een van de eerste Surinamers die naar NL vertrok. Zijn vrouw Noor volgde hem in 1955, nadat zij op 23 februari 1955 met de handschoen met Waldi trouwde voor de burgerlijke stand. Hij in NL met een stand-in en zij in Suriname terwijl ze les gaf en haar schoonvader op de fiets naar haar toe fietste en riep: “Je bent getrouwd !!.”
De huwelijksceremonie in de kerk werd op behoorlijke wijze overgedaan in Nederland op 30 maart in Rotterdam nadat ook Noor daar met de boot was aangekomen. Wim werd een jaar later op 8 februari geboren, een jaar later kwam Reina op 31 mei en 2 jaar later de jongste Harold op 24 mei. Martie, het vierde kind een meisje dat in 1961 werd geborgen is helaas 3 dagen later de wiegendood gestorven. 
In NL heeft Waldi verschillende jobs uitgeprobeerd, voordat hij op zijn echte stek terecht kwam. Na gewerkt te hebben bij Heineken, bakker Jansen en op een middelbare school heeft hij de rest van zijn werkzame carrière vanaf 1958 gewerkt bij de Havenvakschool in Rotterdam. Zijn 25-jarig jubileum is daar zeer groots gevierd op 7 juli 1983 in Rotterdam en in de media is hij ook naar voren gebracht als een bijzonder mens. 
Zijn actieve carrière in het onderwijs heeft hij abrupt moeten afbreken toen hij op 57 jarige leeftijd een  hersenbloeding kreeg. 
Activiteiten naast het werk 
Waldi was meer dan actief in de Evangelische Broedergemeente. De Rotterdamse kerk is in huize Telgt gestart.
Waldi was regelmatig Lid, ondervoorzitter of voorzitter van de Rotterdamse oudstenraad. Zolang hij actief de EBG kon ondersteunen heeft hij het gedaan. Voorzitter van de Centrale Raad van Rotterdam, Voorzitter van het Moderamen, Lid van het Zeister Zendingsbestuur en voortrekker van allerlei EBG’–initiatieven in Nederland. 
De Jongere Kerk Rotterdam is in huize Telgt gestart met mede initiatiefnemer huisvriend Jules Eijken. 
Maar niet alleen in de kerk ook op andere vlakken van zijn leven, een actief vader, Rotterdammer en altijd Surinamer die op allerlei vlakken zich inzette voor de medemens. 
Met huisvrienden is samen met het echtpaar Telgt de Stichting Krakatiki opgericht, speciaal in het leven geroepen om activiteiten te ontplooien om gelden en goederen te verzamelen voor de gehandicapte jongeren in Suriname. Zodoende zijn er vele verschepingen rolstoelen en ander materiaal vanuit L naar Suriname gestuurd en is er zelfs een bus aangeschaft gesponsord door de stichting Krakati. 
Waldi Telgt heeft mede aan de basis gestaan van de Rotterdamse welzijnsorganisatie SSBS, die nog steeds actief is, weliswaar onder een andere naam en verder ontwikkeld.
SBMB is een initiatief van Waldi geweest om Surinaamse jongeren in NL van de straat te halen, te herscholen en gelijktijdig geld te verdienen door het verbouwen van boulanger. Deze boulangers waren van export kwaliteit.
SBMB heeft zich verder ontwikkeld in momenteel is de Stichting Legato onder leiding van Wilma Burleson (en van de jongeren die ook heel actief was in Black Birds) een toonaangevend instituut in NL, dat zich beweegt op het gebied van ontwikkeling en opleiding van allochtonen in NL. 
Toen zijn zoon niet meer voor een Hollandse basketbalvereniging mocht of kon uitkomen in wedstrijdverband, stichtte hij samen met hen en vrienden een Surinaamse basketbalvereniging op in Rotterdam en werd zelfs uiteindelijk jaren lang de voorzitter en vader van alle leden van Black Birds, zoals deze vereniging heette.
Enkele leden hier in Suriname bekend Ivan Fernald, Rolf de Jong, Hennah Draaibaar (correspondente voor het NOS-journaal in Paramaribo f.b.), Elisha Deekman en natuurlijk zijn eigen kinderen, Willem, Reina en Harold.
En dan natuurlijk zijn grote liefde de muziek die tot aan zijn laatste adem hem veel inspiratie heeft gegeven.
Waldi heeft mede aan de basis gestaan van Good Spirit, Excelsis, Gloria, gerenommeerde koren in Rotterdam. Met zeer veel plezier en liefde waren Waldi en Noor altijd actief en trekkers bij de ontwikkeling en instandhouding van deze koren. Hij was ook een dichter. Van zijn hand zijn verschillende gedichten verschenen. 
Een van de gedichten is opgenomen in de liederenbundel van de uitvaartdienst.
 
DE OVERSTEEK
 
In deze wijsheid
voel ik mij zo nietig.
In de oneindigheid
voel ik mij zo klein
Dan ervaar ik plotseling Uw Almacht
In onmacht
kan ik dan slechts vragen
Hoe oneindiger dan dit alles
is dan niet Uw Liefde Heer ?
Hoe kan mijn verstand
dit alles nog bevatten
de grootheid van Uw schepping Heer?
 
En zou ik dan
mijn eigen koers soms willen varen
laat dan Uw hand
voor zinken mij bewaren
Wanneer door klein geloof
mij twijfel overmand.
vergeef mij Heer
en grijp dan ook mijn hand
 
Hoogtepunt van zijn leven is de op voordracht van de EBG aan hem uitgereikte ridderorde: 
Ridder in de Orde van Oranje Nassau 
Daarvoor was hij reeds door de gemeente Rotterdam vanwege zijn vele verdiensten voor de samenleving en zijn bijdragen in de bundeling van de autochtone en de allochtone burgers in Rotterdam. Dit laatste kwam onder andere tot uiting in zijn voorzitterschap van het mede op zijn initiatief opgerichte RADAR, de Rotterdamse Anti DiscriminAtie Raad.
Draaiboek Woensdag 6 december 2006  -  Begrafenis Waldi Martin Telgt 
13.00 uur aanwezig
13.00 / 13.15 uur           Familie afgehaald door Hennep aan de Onoribolaan
13.30                             Aankomst bij mortuarium AZ
14.00                             Vertrek vanuit mortuarium AZ
14.15                             Aankomst bij Diakonessenkapel
Ceremoniemeester:  Hennah Draaibaar al sedert onze jeugd als ware zij ook een dochter van hem.
14.30 – 15.30                Gelegenheid tot afscheid nemen
                                       Onder begeleiding achtergrond muziek CD Excelsis
15.30                             Zang door de gemeente lied nr. .......
15.35                             Het koor Hope en Togetherness onder leiding van Harold Telgt brengt een lied ten gehore   
15.45                              Henk Esajas, een familievriend die Waldi Telgt heel goed heeft gekend, zeker ten tijde van zijn activiteiten voor de EBG zal het woord richten tot de aanwezigen
15.50                             Het koor zal wederom een lied ten gehore brengen
15.55                             korte toespraak door ............
16.00                             De gemeente zingt 2 liederen
16.05                             Reina en Wim zullen achtereenvolgens het woord tot u richten Reina algemeen “mijn vader” en Wim “levensloop”
16.10                            Dominee Kent zal een korte meditatie speech hebbn, de schriftlezing vindt plaats door zijn dochter Alida en hij sluit af met een gebed.
16.25                             Wim zal namens de familie een kort dankwoord uitspreken
16.30...                           Het koor brengt nog een lied ten gehore brengen solo´s worden gezongen door Helyanthe Redan, die de laatste levensmaanden van Waldi Telgt hem en zijn vrouw Noor veel heeft bijgestaan
16.35                            Men krijgt nog 10 minuten de gelegenheid voor een laatste groet
16.45                             De kist wordt gesloten

MARIUSRUST
Tijdens de wandeling naar de open groeve zal de klok worden geluid. De dominee volgt de Liturgie. Na het strooien van de bloemen zakt de kist. 

Rechts: Een zeldzaam plaatje van een trotse Waldi Telgt uit 1959 bij de opening van de Havenvakschool aan de Waalhaven door de toenmalige Minister Cals. 
Waldi, hier nog als AVO-leraar,wordt uiterst rechts, half te zien, geflankeerd door Jan Backx, SVZ-voorzitter en een van de grondleggers van de Havenvakschool.

Nawoorden

Beste Frits,

Met verwondering  en ontroering heb ik het bericht van de Heer TELGT gelezen met recht in hoofdletters geschreven.

Mijn laatste contact met hem was bij de Doelen waar ik in de rij stond en een okkernootje in ontvangst mocht nemen.

Zonder mij om te draaien zei ik tegen mijn vrouw dat kan er maar een zijn waarop er een bulderend gelach kwam en er werd met een dik Surinaams accent gezegd dit is een van de jongens van mijn school en dat was het.

Zijn school .

Groetjes, Oud-leerling Ronald Bram


***


Beste Frits;

Ik heb de website bekeken. Geweldig deze herinneringen. Het is net of er een film van het verleden wordt aangezet.

Zo herinner ik mij ineens hoe meneer Telgt gek was op zanger Jim Reeves. En hij voor  mij de eerste leraar was die  deze zanger onder de Les Uren aan ons liet horen.

Wat eigenlijk gelijk een band gaf van leerling naar deze leraar het was inderdaad een zeer innemende man die ik ook nooit vergeten ben.

Frits zover bedankt voor deze prachtige herinneringen..

M.v.g.

Peter Kieviet


***


O ja, nog even een grapje over Waldi Telgt: als hij bij ons in de Stavenissestraat op bezoek kwam, trok hij aan het touwtje dat door de brievenbus hing (dat kon toen nog) om zichzelf binnen te laten, deed dan zijn ogen dicht in de gang zodat we hem niet konden zien in het donker en stond dan ineens midden in de kamer…

Ik heb nog wel opgepast op zijn kinderen. Zoon Wim (geloof ik), dochtertje (weet ik niet meer) met allemaal mooie vlechtjes in haar haar (wat een werk) en de baby…

Hennie Walsh-Aarse (inderdaad, dochter van..)


***


Hallo Frits,

Een aantal jaren geleden stond ik benzine te tanken bij een benzine station in Nieuwerkerk aan den IJssel waar ik woon. Terwijl ik daar zo bezig was kwam er een oudere Surinaamse meneer naar mij toe en vroeg:

“...Jij bent toch Hartog, die op de Havenvakschool heeft gezeten?...“

Ik keek hem eerst even verbaasd aan en toen zag ik het ineens: Meneer Telgt.

Na ruim 35 jaar wist hij nog precies wie ik was, wat een geheugen. We hebben nog even wat herinneringen opgehaald en zijn toen ons weegs gegaan.

Later ben ik hem nog een keer tegen gekomen, toen liep hij met een stok.

Groet Henny Hartog


***


EEN VIRTUELE VRIENDSCHAP

Mijn herinneringen aan Waldi zijn overstelpend in aantal. Als jongen van 14 in de Voorbereidende Klasse van de Havenvakschool, zonder verder enige maatschappelijke vorming of scholing, besefte ik bij de eerste aanblik op hem meteen de enorme risico’s die hij had genomen om zich vanuit Surinamibo midden in de haven (Maashaven – Katendrecht) te laten parachuteren.

Voor mij was hij al een held toen hij het nog helemaal moest bewijzen.

Woedend werd ik op de foute grappen die hem vanaf de schepen werden toegezonden; niet omdat ze raciaal waren van aard maar omdat een moedig mens werd beledigd – dat laatste voelde en snapte ik veel beter.

Ik smolt voor zijn persoonlijke aandacht in de lessen, zijn heerlijke zachte stem klonk steeds als een Nocturne van Chopin; wat moet hij daar ook veel anderen mee hebben betoverd.

En hoe kan het zijn dat Waldi Telgt nog steeds, zelfs allang overleden, nu na dik 50 jaar nog zo vaak bij mij is, en dan in de uitstraling die hij toen had. Wat is dat toch dat bepaalde mensen hebben – Goeroe-eigenschappen die je zacht infiltrerend in het leven een bepaalde kant opsturen, en ook nog de goede, zonder dat ze zich daarvan misschien zelf bewust zijn.

Wat is dat toch goed gezien destijds, van Bob Dekker en Koos van Katwijk om hem aan die Havenvakschool te binden.

Een zwarte man die wij Baas moesten noemen – en echt helemaal nooit heb ik bij collega-leerlingen iets bemerkt van een ongewone houding; dát waren nog eens tijden. Maar het zat hem natuurlijk ook in zijn uitermate beschaafde wijze van denken en doen, gebaseerd op en samengaand met een pragmatische intelligentie.

In tegenstelling tot anderen was ik niet zo onder de indruk van Waldi’s muzikale voorkeur; hij was namelijk zelf muziek en daar kon geen casettebandje of EP’tje uit die dagen tegenop.

Vaak heb ik de oprisping gehad hem te bedanken, te schrijven, te bellen of op te zoeken, maar ik wist nooit goed te formuleren voor wat eigenlijk. Het was bij hem allemaal zo vanzelfsprekend, en misschien zou hij het wel hebben opgevat als overdreven gevlij.

Nu heb ik er spijt van dat te hebben nagelaten omdat ik beter zie dan toen dat het ook een onwaarschijnlijk grote showbink was die uiteraard heel gevoelig moet zijn geweest voor complimenten.

Laat ik het dan maar doen aan zijn vrouw Noor:  wat heb je een prachtvent bemind!

Beter laat dan nooit om het ook eens van een ander te horen.

Frits Bom

Kenmerken: nooit de eerste viool willen spelen, terwijl hij dat zonder het zelf te weten voortdurend deed. Zich ondergeschikt maken aan het algemeen belang en aan elk privé belang van elk individu op de school.

Hoe speel je dat klaar met handhaving van je gezag. Want dat laatste had hij.

Een persoonlijk gezag dat zoveel sympathie en autoriteit uitstraalde dat vrijwel iedereen voor hem smolt. En als dat niet gebeurde liet hij een paar okkernootjes op je knar los waardoor je vanzelf in zijn pas leerde lopen.

Maar zo gemakkelijk ging het hem in het begin niet af. Ik herinner mij nog zijn komst halverwege de jaren vijftig toen hij voor het eerst een havenbedrijf (van Thomsen) betrad en ogenblikkelijk van een oudere man van een schip af te horen kreeg:

“Hé pijppie drop, wat kom je hier doen”.

Gek genoeg was dat niet zo racistisch bedoeld als het nu zou worden opgevat, het was meer heel foute gein, maar het wonderlijke is dat Waldi Telgt dat ook zo aanvoelde, in elk geval wist te incasseren wilde hij in zijn nieuwe cultuur overleven. En natuurlijk heeft hij jarenlang ook in de klassen de leut moeten aanhoren, “lekker in de zon gelegen baas?”

Hij ging er zo goed mee om. Of “In Spanje op vakantie geweest baas?”; wij vonden dat toen erg leuk.

En het was natuurlijk ook een heerlijke tot de verbeelding sprekende showbink

Bob Dekker in actie tijdens bezoek Koningin Juliana

Waldi Telgt tijdens een Kampweek